Si u shkatërrua Adi

Në Kuran thuhet se populli i Adit u shkatërrua nëpërmjet një "ere të furishme", e cila zgjati 7 net dhe 8 ditë dhe e shkatërroi Adin krejtësisht.

Adi përgënjeshtroi (Hudin), por si ishte ndëshkimi Im dhe paralajmërimet e Mia?!
Ne dërguam kundër tyre një erë të furishme në një ditë ogurzezë me fatkeqësi të pandërprerë dhe ajo i flakte njerëzit si të ishin trupa hurmash arabe të shkulura. (El-Kamer: 18 - 20)

Ndërsa Adi u shkatërrua nga një erë e fortë dhe e vrullshme, të cilën Ai e dërgoi mbi ta për shtatë net e tetë ditë pandërprerë saqë mund t'i shihje njerëzit të flakur si të ishin trungje hurmash arabe të rrëzuara. (El-Hakkah: 6 - 7)

Edhe pse u paralajmëruan më parë, njerëzit nuk i kushtuan vëmendje këtyre paralajmërimeve dhe vazhdimisht i refuzuan të dërguarit e tyre. Ata jetonin në një iluzion të tillë, saqë nuk mund ta kuptonin se ç'po ndodhte, kur panë shenjat e shkatërrimit, ndaj dhe vazhduan mohimin e tyre.

Pastaj, kur ata e panë atë si një re të dendur që vinte drejt luginave të tyre, thanë: "Kjo është një re që do të na sjellë shi!" Jo! Përkundrazi, ai është dënimi, për të cilin ju kërkuat të shpejtohej! Një erë që sjell një ndëshkim të dhimbshëm! (El-Ahkaf: 24)

Në këtë ajet thuhet se njerëzit panë "renë" që do t'u sillte atyre fatkeqësi, por nuk mundën të kuptonin se ç'ishte ajo dhe menduan se ishte një re shiu. Ky është një tregues i rëndësishëm për të kuptuar se si ndodhi fatkeqësia. Një ciklon që ngre lart rërën e shkretëtirës duket nga larg tamam si një re shiu. Ka mundësi që Adi të jetë mashtruar nga ky përngjasim dhe kështu të mos e ketë vënë re fatkeqësinë. Doe jep një përshkrim (i cili duket se vjen si rezultat i eksperiencës profesionale) të stuhive të rërës: "Shenja e parë është një mur dheu, i cili mund të jetë disa mijëra këmbë i lartë. Ai ngrihet lart si pasojë e rrymave të forta që ngrihen dhe përzihen nga një erë mjaft e fortë."27

I menduar si rrënojat e Adit, Ubari është mbuluar nga një shtresë rëre disa metra e trashë. Me sa duket, era e madhe e cila zgjati 7 net dhe 8 ditë, sipas përshkrimit të Kuranit, grumbulloi tonelata me rërë mbi qytet dhe i varrosi njerëzit të gjallë në tokë. Gërmimet e bëra në Ubar tregojnë të njëjtën gjë. Revista franceze "Ça m'interesse" shkruan: "Ubari u varros nën një shtresë rëre 12 m të trashë për shkak të një stuhie."28

Dëshmia më e rëndësishme që tregon se Adi u varros nga një stuhi rëre është fjala "ahkaf", e përdorur në Kuran për të treguar vendndodhjen e Adit. Përshkrimi i përdorur në ajetin 21 të sures El-Ahkaf është si vijon:

Kujto vëllain e Adit (Hudin), kur e këshilloi popullin e tij në Ahkaf, ndërkohë që shumë të dërguar kanë ardhur para dhe pas tij për t'i këshilluar: "Mos adhuroni asgjë tjetër veç Allahut. Vërtet që unë kam frikë për ju ndëshkimin e një dite të madhe."

"Ahkaf" në arabisht do të thotë duna rëre. Kjo fjalë është shumësi i fjalës "hikf", e cila do të thotë një dunë rëre. Kjo tregon se Adi ka jetuar në një zonë me shumë duna rëre. Sipas një komenti fjala "ahkaf" e humbi kuptimin e saj "duna rëre" dhe u bë emri i zonës ku jetoi Adi. Kjo nuk e ndryshon faktin që rrënja e kësaj fjale ka kuptimin "duna rëre", por tregon se kjo fjalë është bërë veçori e kësaj zone për shkak të dunave të shumta të rërës që gjendeshin në të.

Shkatërrimi që pësoi Adi prej një stuhie rëre, e cila i hidhte njerëzit "si trungje hurmash arabe të hedhura", duhet të ketë zhdukur në një kohë shumë të shkurtër të gjithë njerëzit e Adit, të cilët deri atëherë jetonin duke kultivuar toka pjellore dhe duke ndërtuar diga e kanale ujitëse. Të gjitha fushat pjellore, kanalet dhe digat u mbuluan nga rëra dhe i gjithë qyteti bashkë me banorët e tij u varrosën të gjallë nën rërë. Pas shkatërrimit të popullit, shkretëtira pushtoi vendin dhe mbuloi gjithçka pa lënë asnjë gjurmë.

Si përfundim, mund të thuhet se zbulimet arkeologjike dhe historike tregojnë se Adi dhe qyteti i Iramit kanë ekzistuar dhe janë shkatërruar ashtu siç është përshkruar në Kuran. Vetëm në sajë të kërkimeve të fundit, rrënojat e këtij qyteti janë zbuluar dhe janë nxjerrë përfundimisht nga rëra.

Njerëzit duhet të mbajnë mirë në mendje këtë fakt dhe të kuptojnë se më i madhi dhe më i fuqishmi është gjithmonë vetëm Allahu. Kushdo që pretendon të kundërtën, ka hedhur hapin e parë drejt humbjes së madhe.

------------------------------------------------------------------------------

27 Brian Doe, "Southern Arabia", Thames and Hudson, 1971, p. 21
28 "Ça M'Interesse", Janar 1993